അദ്ധ്യായം 1.14 — മാനുഷിക ജീവിതത്തിന്റെ നിന്ദ (ശ്രീരാമൻ പറയുന്നു:)
ഇലത്തുമ്പിൽ വിറച്ചുനിൽക്കുന്ന ഒരു തുള്ളി വെള്ളം പോലെ അത്യന്തം ദുർബലമാണ് മനുഷ്യജീവിതം. ശരീരമാകുന്ന തടവറയിൽ നിന്നും അസമയത്ത് പുറത്തുചാടാൻ വെമ്പുന്ന ജീവൻ, ചങ്ങല പൊട്ടിച്ചോടുന്ന ഒരു ഭ്രാന്തനെപ്പോലെ അനിയന്ത്രിതമാണ്.
ലൗകിക കാര്യങ്ങളാകുന്ന വിഷത്താൽ മനസ്സ് മലിനമായവർക്കും, സ്വയം ചിന്തിച്ച് തീരുമാനമെടുക്കാൻ ശേഷിയില്ലാത്തവർക്കും തങ്ങളുടെ ജീവിതം കഠിനമായ പീഡനത്തിന് മാത്രമേ കാരണമാകുന്നുള്ളൂ.
അറിയേണ്ടതിനെ അറിഞ്ഞ്, സർവ്വവ്യാപിയായ പരമാത്മാവിൽ വിശ്രമിച്ച്, ലാഭനഷ്ടങ്ങളെ ഒരുപോലെ സ്വീകരിക്കുന്നവർ പൂർണ്ണമായ ശാന്തി അനുഭവിക്കുന്നു.
നാം പരിമിതരായ ജീവികളാണെന്ന ഉറച്ച വിശ്വാസമുള്ള നമുക്ക്, ഈ നശ്വരമായ ജീവിതത്തിൽ എന്ത് ആസ്വാദനമാണുള്ളത്? ഈ ലോകമാകുന്ന മേഘാവൃതമായ ആകാശത്തിലെ വെറും മിന്നൽപ്പിണരുകൾ മാത്രമാണ് നമ്മുടെ ജീവിതം.
കാറ്റിനെ ബന്ധിക്കാനോ, ആകാശത്തെ കീറിമുറിക്കാനോ, തിരമാലകളെ കോർത്ത് മാലയുണ്ടാക്കാനോ എങ്ങനെ സാധിക്കില്ലയോ, അതുപോലെ അസാധ്യമാണ് നമ്മുടെ ജീവിതത്തിൽ വിശ്വാസമർപ്പിക്കുന്നത്.
ശരത്കാലത്തെ മേഘങ്ങളെപ്പോലെ വേഗത്തിൽ ചലിക്കുന്നതും, എണ്ണയില്ലാത്ത വിളക്കിന്റെ വെളിച്ചം പോലെ ഹ്രസ്വവുമാണ് നമ്മുടെ ജീവിതം. കടലിലെ തിരമാലകൾ പോലെ അസ്ഥിരമായി അത് കടന്നുപോകുന്നു.
ഈ ചഞ്ചലമായ ജീവിതത്തെ വിശ്വസിക്കുന്നതിനേക്കാൾ നല്ലത്, വെള്ളത്തിലെ ചന്ദ്രന്റെ നിഴലിനെയോ, ആകാശത്തിലെ മിന്നലിനെയോ, അല്ലെങ്കിൽ ശൂന്യാകാശത്തിലെ താമരപ്പൂക്കളെയോ പിടിക്കാൻ ശ്രമിക്കുന്നതാണ്.
തങ്ങളുടെ നിസ്സാരവും ക്ലേശകരവുമായ ജീവിതം നീട്ടിക്കൊണ്ടുപോകാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്ന അസ്വസ്ഥമനസ്സുള്ള മനുഷ്യർ, ഗർഭം ധരിച്ച തരിശായ പെൺകോവർകഴുതയെപ്പോലെയാണ് (അതുകൊണ്ട് അവർക്ക് നാശമേ ലഭിക്കൂ).
ഈ സംസാരം (ലോകം) സൃഷ്ടിയാകുന്ന സമുദ്രത്തിലെ ഒരു ചുഴിയാണ്. ഓരോ വ്യക്തിയുടെ ശരീരവും പതയോ കുമിളയോ പോലെ നശ്വരമാണ്. ഇതിൽ എനിക്ക് യാതൊരു താല്പര്യവുമില്ല.
ദുഃഖമോ പശ്ചാത്താപമോ ഇല്ലാത്തതും, പരമമായ ശാന്തി പ്രദാനം ചെയ്യുന്നതുമായ നേട്ടമാണ് യഥാർത്ഥ ജീവിതം. അത് നേടേണ്ടതുതന്നെയാണ്.
സസ്യങ്ങൾക്ക് സസ്യജീവിതമുണ്ട്, മൃഗങ്ങൾക്കും പക്ഷികൾക്കും മൃഗീയ ജീവിതമുണ്ട്. മനുഷ്യൻ ചിന്താപരമായ ജീവിതം നയിക്കുന്നു, എന്നാൽ യഥാർത്ഥ ജീവിതം ചിന്തകൾക്കും അതീതമാണ്.
ഈ ഭൂമിയിൽ ഒരിക്കൽ ജനിച്ചതിനുശേഷം വീണ്ടും ജനിക്കാത്തവരോ (മുക്തി നേടിയവർ) അവരാണ് യഥാർത്ഥത്തിൽ ജീവിച്ചവർ. ബാക്കിയുള്ളവർ പ്രായമായ കഴുതകളെക്കാൾ മെച്ചമൊന്നുമല്ല.
ചിന്താശൂന്യർക്ക് അറിവ് ഒരു ഭാരമാണ്; വികാരാധീനർക്ക് ജ്ഞാനം ഒരു ഭാരമാണ്. അസ്വസ്ഥരായവർക്ക് ബുദ്ധി ഒരു വലിയ ഭാരമാണ്, എന്നാൽ ആത്മജ്ഞാനമില്ലാത്തവന് സ്വന്തം ശരീരം തന്നെ ഒരു വലിയ ഭാരമാണ്.
ജീവിതവും മനസ്സും ബുദ്ധിയും അഹങ്കാരവും ഉള്ള ഒരു സൽഗുണസമ്പന്നനെപ്പോലും മൂഢന്മാർക്ക് തിരിച്ചറിയാൻ കഴിയില്ല. അവർക്ക് അത്തരമൊരു വ്യക്തി ഒരു ചുമട്ടുതൊഴിലാളിയെപ്പോലെ ഭാരമായി മാത്രമേ തോന്നു.
അസംതൃപ്തമായ മനസ്സ് സകല തിന്മകളുടെയും വിളനിലമാണ്. ആകാശത്തിലെ പക്ഷികൾ വന്നിരിക്കുന്നതുപോലെ രോഗങ്ങൾ വന്നിരിക്കുന്ന കൂടാണത്. അത്തരമൊരു ജീവിതം കഷ്ടപ്പാടുകളുടെയും ദുരിതങ്ങളുടെയും വാസസ്ഥലമാണ്.
എലികൾ മാളം തുരന്ന് വീട് പതുക്കെ നശിപ്പിക്കുന്നതുപോലെ, കാലമാകുന്ന പല്ലുകൾ ശരീരത്തെ ഉള്ളിൽ നിന്ന് കരണ്ടുതിന്ന് നശിപ്പിക്കുന്നു.
കാട്ടിലെ ഗുഹകളിൽ ജനിക്കുന്ന വിഷപ്പാമ്പുകൾ വായു ഭക്ഷിക്കുന്നതുപോലെ, മാരകമായ രോഗങ്ങൾ ശരീരത്തിനുള്ളിൽ വളരുകയും നമ്മുടെ പ്രാണവായുവിനെ കാർന്നുതിന്നുകയും ചെയ്യുന്നു.
ഉണങ്ങിയ മരത്തെ പുഴുക്കൾ തുരന്ന് നശിപ്പിക്കുന്നതുപോലെ, പലതരത്തിലുള്ള ജന്മസിദ്ധമായ രോഗങ്ങളും ദോഷകരമായ സ്രവങ്ങളും ചേർന്ന് നമ്മുടെ ശരീരത്തെ നിരന്തരം ക്ഷയിപ്പിക്കുന്നു.
എലിയെ വിഴുങ്ങാൻ പൂച്ച നോക്കി നിൽക്കുന്നതുപോലെ, മരണം എപ്പോഴും നമ്മുടെ മുഖത്തേക്ക് നോക്കി മുരണ്ടുകൊണ്ടിരിക്കുന്നു.
ഒരു ഭോജനപ്രിയൻ ഭക്ഷണം ദഹിപ്പിക്കുന്നതുപോലെ വാർദ്ധക്യം നമ്മെ നശിപ്പിക്കുന്നു. ചായവും സുഗന്ധദ്രവ്യങ്ങളും മാത്രം ബാക്കിയായ വൃദ്ധയായ വേശ്യയെപ്പോലെ അത് നമ്മെ ബലഹീനരാക്കുന്നു.
ദുഷ്ടനായ ഒരു സുഹൃത്തിന്റെ സ്വഭാവം മനസ്സിലാക്കി ഒരു സജ്ജൻ അവനെ ഉപേക്ഷിക്കുന്നതുപോലെ, യൗവനം നമ്മെ പെട്ടെന്ന് വിട്ടുപോകുന്നു.
നാശത്തിന്റെ കാമുകനും വാർദ്ധക്യത്തിന്റെ സുഹൃത്തുമായ മരണം, ഒരു ലമ്പടൻ സുന്ദരിയെ ഇഷ്ടപ്പെടുന്നതുപോലെ ഇന്ദ്രിയസുഖങ്ങളിൽ മുഴുകിയവനെ ഇഷ്ടപ്പെടുന്നു (അവനെ വേഗത്തിൽ പിടികൂടുന്നു).
അതിനാൽ, മുക്തിയുടെ ശാശ്വത ആനന്ദം കൂടെയില്ലെങ്കിൽ, സകല സദ്ഗുണങ്ങളുമില്ലാത്തതും മരണത്തിന് കീഴടങ്ങുന്നതുമായ ഈ ജീവിതത്തേക്കാൾ വിലകെട്ടതായി മറ്റൊന്നുമില്ല.
Comments
Post a Comment