അദ്ധ്യായം 1.10 — രാമന്റെ വിഷാദം
വാൽമീകി പറഞ്ഞു: വസിഷ്ഠ മഹർഷി സംസാരിച്ചു കഴിഞ്ഞപ്പോൾ, ദശരഥ മഹാരാജാവ് അതീവ സന്തോഷത്തോടെ രാമനെയും ലക്ഷ്മണനെയും വിളിപ്പിക്കാനായി ഇപ്രകാരം പറഞ്ഞു:
"കഞ്ചുകീ, നീ വേഗത്തിൽ പോയി, അതിബലവാനും നീണ്ട കൈകളുള്ളവനുമായ രാമനെയും ലക്ഷ്മണനെയും ഇങ്ങോട്ട് കൂട്ടിക്കൊണ്ടുവരിക. പുണ്യകർമ്മങ്ങൾക്കുള്ള തടസ്സങ്ങൾ നീക്കുക എന്ന ഉൽകൃഷ്ടമായ ലക്ഷ്യത്തിന് വേണ്ടിയാണത്."
രാജാവിനാൽ നിയോഗിക്കപ്പെട്ട കഞ്ചുകി അന്തഃപുരത്തിലേക്ക് പോയി. അല്പസമയത്തിന് ശേഷം തിരിച്ചെത്തിയ അദ്ദേഹം രാജാവിനെ ഇപ്രകാരം അറിയിച്ചു:
"പ്രഭു! ശത്രുക്കളെ തകർത്ത കൈകളുള്ള രാമൻ, രാത്രിയിൽ താമരയ്ക്കുള്ളിൽ അകപ്പെട്ട തേനീച്ചയെപ്പോലെ ചിന്തകളിൽ മുഴുകി തന്റെ മുറിയിൽ ഇരിക്കുകയാണ്.
താൻ ഉടൻ വരുമെന്ന് അദ്ദേഹം പറഞ്ഞുവെങ്കിലും, ഏകാന്തമായ ആ ധ്യാനത്തിൽ അദ്ദേഹം എത്രമാത്രം മുഴുകിയിരിക്കുകയാണെന്നാൽ, ആരും തന്റെ അടുത്തുണ്ടാകാൻ അദ്ദേഹം ആഗ്രഹിക്കുന്നില്ല."
കഞ്ചുകിയുടെ ഈ വാക്കുകൾ കേട്ട രാജാവ് രാമന്റെ ഭൃത്യന്മാരിൽ ഒരാളെ വിളിപ്പിച്ചു, അയാൾക്ക് എല്ലാ ധൈര്യവും നൽകിക്കൊണ്ട് രാമന്റെ അവസ്ഥയെക്കുറിച്ച് വിശദമായി ചോദിച്ചറിഞ്ഞു.
രാമന് ഇത്തരമൊരു മാറ്റം എങ്ങനെയുണ്ടായി എന്ന രാജാവിന്റെ ചോദ്യത്തിന്, ഭൃത്യൻ ദുഃഖഭാവത്തോടെ മറുപടി നൽകി:
"പ്രഭു, അങ്ങയുടെ പുത്രനായ രാമന്റെ ശരീരം ക്ഷയിച്ചു വരുന്നത് കണ്ട് സങ്കടപ്പെട്ട് ഞങ്ങളുടെ ശരീരങ്ങളും വടികണക്കെ മെലിഞ്ഞുപോയിരിക്കുന്നു.
ബ്രാഹ്മണരോടൊപ്പം തീർത്ഥാടനം കഴിഞ്ഞു തിരിച്ചെത്തിയ കാലം മുതൽ താമരക്കണ്ണനായ രാമൻ അത്യന്തം വിഷാദവാനായി കാണപ്പെടുന്നു.
നിത്യകർമ്മങ്ങൾ ചെയ്യാൻ ആവശ്യപ്പെടുമ്പോൾ, ചിലപ്പോൾ അദ്ദേഹം അത് വിഷാദത്തോടെ ചെയ്യുന്നു, മറ്റു ചിലപ്പോൾ അവ പൂർണ്ണമായും ഉപേക്ഷിക്കുന്നു.
പ്രഭു, കുളി, ദൈവപൂജ, ദാനം, ഭക്ഷണം എന്നിവയോടൊക്കെ അദ്ദേഹം വിമുഖത കാണിക്കുന്നു. നിർബന്ധിച്ചു ഭക്ഷണം നൽകിയാൽ പോലും അദ്ദേഹം അത് ആസ്വദിച്ചു കഴിക്കുന്നില്ല."
"അന്തഃപുരത്തിലെ പെൺകുട്ടികൾ ഊഞ്ഞാലാട്ടുന്നതോ, നീരുറവകൾക്ക് താഴെ മഴയത്തെന്നപോലെ കളിക്കുന്നതോ അദ്ദേഹം ഇപ്പോൾ ഇഷ്ടപ്പെടുന്നില്ല.
രാജാവേ, മാണിക്യങ്ങൾ പതിച്ച ആഭരണങ്ങളോ, വളകളോ, മാലകളോ അദ്ദേഹത്തിന് ഇപ്പോൾ സന്തോഷം നൽകുന്നില്ല. സ്വർഗ്ഗത്തിൽ നിന്ന് താഴെ വീഴുമെന്ന് ഉറപ്പുള്ളവർക്ക് സ്വർഗ്ഗത്തിലെ സുഖങ്ങൾ എപ്രകാരമാണോ, അപ്രകാരമാണ് അദ്ദേഹത്തിന് ഇവയെല്ലാം.
പൂന്തോട്ടങ്ങളിൽ വള്ളിക്കുടിലുകളിൽ ഇരിക്കുമ്പോഴോ, മന്ദമാരുതൻ ഏൽക്കുമ്പോഴോ, ചുറ്റും തോഴിമാർ കളിച്ചു നടക്കുമ്പോഴോ അദ്ദേഹം ദുഃഖിതനായിരിക്കുന്നു.
ഹേ രാജൻ, സുന്ദരവും മനോഹരവും ആത്മാവിന് സന്തോഷം നൽകുന്നതുമായ എന്തിനെയും അദ്ദേഹം സങ്കടത്തോടെയാണ് നോക്കുന്നത്. കാഴ്ചകൾ കണ്ട് മതിവന്ന ഒരാളെപ്പോലെയാണ് അദ്ദേഹത്തിന്റെ നോട്ടം.
തന്റെ മുന്നിൽ നൃത്തം ചെയ്യുന്ന പെൺകുട്ടികളെ കുറ്റപ്പെടുത്തിക്കൊണ്ട് അദ്ദേഹം ചോദിക്കും, 'എന്തിനാണ് ഈ അന്തഃപുര സുന്ദരിമാർ ഇങ്ങനെ നൃത്തം ചെയ്ത് എന്നിൽ ദുഃഖം ഉണ്ടാക്കുന്നത്?'
അദ്ദേഹത്തിന്റെ പ്രവൃത്തികൾ ഒരു ഭ്രാന്തന്റേതു പോലെയാണ്. ഭക്ഷണം, വിശ്രമം, വാഹനങ്ങൾ, ഇരിപ്പിടങ്ങൾ, സ്നാനം തുടങ്ങി എത്ര ഉത്തമമായ സുഖസൗകര്യങ്ങളിലും അദ്ദേഹം ആനന്ദം കണ്ടെത്തുന്നില്ല."
"ഐശ്വര്യത്തെക്കുറിച്ചോ ദാരിദ്ര്യത്തെക്കുറിച്ചോ ചോദിച്ചാൽ, തന്റെ മുറികളും മറ്റും എല്ലാം വെറും മിഥ്യയാണെന്ന് പറഞ്ഞ് അദ്ദേഹം മൗനം പാലിക്കുന്നു.
തമാശകൾ പറഞ്ഞോ സുഖങ്ങൾ വാഗ്ദാനം ചെയ്തോ അദ്ദേഹത്തെ ഉന്മേഷഭരിതനാക്കാൻ കഴിയില്ല. അദ്ദേഹം ഒരു കാര്യത്തിലും ശ്രദ്ധിക്കാതെ മിണ്ടാതിരിക്കുന്നു.
അഴിഞ്ഞുവീണ മുടിയിഴകളോ യുവതികളുടെ കടാക്ഷങ്ങളോ അദ്ദേഹത്തെ സന്തോഷിപ്പിക്കുന്നില്ല. ഒരു കാട്ടുമാനിന് വനത്തിലെ മരങ്ങൾ എപ്രകാരമാണോ അപ്രകാരമാണ് അദ്ദേഹത്തിന് സ്ത്രീസൗന്ദര്യം.
കാട്ടാളന്മാർക്ക് വിൽക്കപ്പെട്ട ഒരാളെപ്പോലെ, അദ്ദേഹം ഏകാന്തമായ സ്ഥലങ്ങളിലും നദീതീരങ്ങളിലും വിജനമായ മരുഭൂമികളിലും ഇരിക്കാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നു."
"രാജാവേ, വസ്ത്രം, വാഹനം, ഭക്ഷണം, സമ്മാനങ്ങൾ എന്നിവയോടുള്ള അദ്ദേഹത്തിന്റെ വൈമുഖ്യം സൂചിപ്പിക്കുന്നത് അദ്ദേഹം സന്യാസിമാരുടെ വഴി പിന്തുടരുന്നു എന്നാണ്.
അദ്ദേഹം ഒറ്റയ്ക്ക് ഒരിടത്ത് ഇരിക്കുന്നു; ചിരിക്കുകയോ പാടുകയോ ഉച്ചത്തിൽ കരയുകയോ ചെയ്യുന്നില്ല. എല്ലാറ്റിനോടും അങ്ങേയറ്റത്തെ ഉദാസീനതയാണ് അദ്ദേഹം കാണിക്കുന്നത്.
ഇടതുകൈപ്പത്തിയിൽ കവിൾ താങ്ങി, പത്മാസനത്തിൽ ഇരുന്നുകൊണ്ട് അദ്ദേഹം ചിന്താകുലനായി കാണപ്പെടുന്നു.
അദ്ദേഹത്തിന് അഹങ്കാരമില്ല, രാജ്യാധികാരത്തിന്മേൽ ആഗ്രഹമില്ല. സന്തോഷം വരുമ്പോൾ ഉന്മേഷവാനാകുകയോ ദുഃഖം വരുമ്പോൾ തളരുകയോ ചെയ്യുന്നില്ല.
അദ്ദേഹം എങ്ങോട്ട് പോകുന്നു, എന്ത് ചെയ്യുന്നു, എന്ത് ആഗ്രഹിക്കുന്നു, എന്തിനെക്കുറിച്ച് ധ്യാനിക്കുന്നു എന്ന് ഞങ്ങൾക്ക് അറിയില്ല."
"അദ്ദേഹം അനുദിനം മെലിഞ്ഞു വരുന്നു, വിളറി വെളുക്കുന്നു. ഹേമന്തകാലത്തിന്റെ അവസാനത്തിലെ മരം പോലെ അദ്ദേഹം ദിവസം തോറും ശോഷിച്ചു വരുന്നു.
രാജാവേ, ശത്രുഘ്നനും ലക്ഷ്മണനും അദ്ദേഹത്തിന്റെ നിഴൽ പോലെ അദ്ദേഹത്തിന്റെ ശീലങ്ങളെ പിന്തുടരുന്നു.
ഭൃത്യന്മാരും സഹോദരന്മാരും മാതാക്കളും അദ്ദേഹത്തിന്റെ മനോനിലയെക്കുറിച്ച് ആവർത്തിച്ചു ചോദിക്കുമ്പോൾ, തനിക്ക് ഒന്നുമില്ലെന്ന് പറഞ്ഞ് അദ്ദേഹം വീണ്ടും നിശബ്ദതയിലേക്കും വൈരാഗ്യത്തിലേക്കും മടങ്ങുന്നു."
"അദ്ദേഹം തന്റെ സുഹൃത്തുക്കളോട് ഉപദേശിക്കുന്നത് ഇപ്രകാരമാണ്: 'ക്ഷണികമായ സുഖം നൽകുന്ന ഇന്ദ്രിയ സുഖങ്ങളിൽ മനസ്സ് അർപ്പിക്കരുത്.'
ആഭരണങ്ങൾ അണിഞ്ഞ അന്തഃപുര സ്ത്രീകളോട് അദ്ദേഹത്തിന് അനുരാഗമില്ല; പകരം അവരെ തന്റെ മുന്നിലെത്തുന്ന നാശത്തിന്റെ കാരണമായാണ് അദ്ദേഹം കാണുന്നത്.
സ്വർഗ്ഗീയമായ മോക്ഷം ലഭിക്കാനിരിക്കെ, തന്റെ ജീവിതം വെറും വ്യർത്ഥമായ കാര്യങ്ങൾക്കായി പാഴായിപ്പോകുന്നുവെന്ന് അദ്ദേഹം സങ്കടത്തോടെ പാടാറുണ്ട്.
ഏതെങ്കിലും മന്ത്രി എന്നെങ്കിലും അദ്ദേഹം ചക്രവർത്തിയാകുമെന്ന് പറഞ്ഞാൽ, ഒരു ഭ്രാന്തനെ നോക്കി ചിരിക്കുന്നതുപോലെ ചിരിക്കുകയും പിന്നെ മൗനം പാലിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു.
തന്നോട് പറയുന്ന കാര്യങ്ങൾ അദ്ദേഹം ശ്രദ്ധിക്കുന്നില്ല, തന്റെ മുന്നിലുള്ള വസ്തുക്കൾ നോക്കുന്നുമില്ല. ഏറ്റവും മനോഹരമായവയെപ്പോലും നോക്കാൻ അദ്ദേഹം വെറുക്കുന്നു.
'ആകാശത്തിൽ ഒരു തടാകമുണ്ടെന്നും അതിൽ താമര വളരുന്നുവെന്നും കരുതുന്നത് എപ്രകാരം മിഥ്യയാണോ, അപ്രകാരം മനസ്സിനെയും അതിന്റെ സങ്കല്പങ്ങളെയും സത്യമെന്നു കരുതുന്നത് തെറ്റാണ്.' ഇപ്രകാരം പറഞ്ഞുകൊണ്ട് രാമൻ ഒന്നിനെയും അത്ഭുതത്തോടെ നോക്കുന്നില്ല."
"സുന്ദരികളായ പെൺകുട്ടികൾക്കിടയിൽ ഇരിക്കുമ്പോഴും, കാമദേവന്റെ അമ്പുകൾക്ക് അദ്ദേഹത്തിന്റെ ഹൃദയത്തെ ഭേദിക്കാൻ കഴിയുന്നില്ല. മഴത്തുള്ളികൾക്ക് ഒരു പാറയെ ഭേദിക്കാൻ കഴിയാത്തതുപോലെയാണത്.
'വിവേകമുള്ള ഒരാളും അപകടങ്ങളുടെ ഇരിപ്പിടമായ സമ്പത്തിനെ ആഗ്രഹിക്കരുത്' എന്ന ലക്ഷ്യത്തോടെ അദ്ദേഹം തനിക്കുള്ളതെല്ലാം ദരിദ്രർക്ക് ദാനം ചെയ്യുന്നു.
'ഒരു കാര്യത്തെ ഐശ്വര്യമെന്നും മറ്റൊന്നിനെ ആപത്തെന്നും വിളിക്കുന്നത് തെറ്റാണ്, അവയെല്ലാം മനസ്സിന്റെ വെറും സങ്കല്പങ്ങൾ മാത്രമാണ്' എന്ന അർത്ഥമുള്ള ശ്ലോകങ്ങൾ അദ്ദേഹം പാടുന്നു.
'കഷ്ടം, ഞാൻ നശിച്ചല്ലോ, ഞാൻ നിസ്സഹായനായല്ലോ എന്ന് എല്ലാവരും വിലപിക്കുന്നുണ്ടെങ്കിലും, ആരും പൂർണ്ണമായ വൈരാഗ്യം സ്വീകരിക്കുന്നില്ലല്ലോ എന്നത് അത്ഭുതം തന്നെ' എന്ന് അദ്ദേഹം പറയാറുണ്ട്."
"ശത്രുസംഹാരകനും രഘുവംശമാകുന്ന ഉദ്യാനത്തിലെ വൻമരവുമായ രാമൻ ഇത്തരമൊരു അവസ്ഥയിൽ എത്തിയത് ഞങ്ങളിൽ വലിയ ദുഃഖമുണ്ടാക്കുന്നു.
ഹേ മഹാബാഹോ, താമരക്കണ്ണനായ രാജാവേ, ഈ അവസ്ഥയിൽ അദ്ദേഹത്തെ എന്ത് ചെയ്യണമെന്ന് ഞങ്ങൾക്ക് അറിയില്ല. ഞങ്ങളുടെ ഏക പ്രതീക്ഷ അങ്ങയിലാണ്."
"തന്റെ മുന്നിലുള്ള രാജകുമാരന്മാരുടെയും ബ്രാഹ്മണരുടെയും ഉപദേശങ്ങളെ അദ്ദേഹം പുച്ഛിച്ചു ചിരിക്കുന്നു, അവരെ വിഡ്ഢികളായി കാണുന്നു.
ഈ ലോകം മിഥ്യയാണെന്നും, 'അഹം' (ഞാൻ) എന്ന ഭാവം വെറും ശൂന്യമാണെന്നുമുള്ള ബോധ്യത്തോടെ അദ്ദേഹം നിഷ്ക്രിയനായി ഇരിക്കുന്നു.
ശത്രുവിനോടോ മിത്രത്തോടോ, തന്നോട് തന്നെയോ രാജാവിനോടോ, മാതാവിനോടോ സമ്പത്തിനോടോ അദ്ദേഹത്തിന് ബഹുമാനമില്ല. ഐശ്വര്യത്തെയോ ആപത്തിനെയോ അദ്ദേഹം ഗൗനിക്കുന്നില്ല.
അദ്ദേഹം പൂർണ്ണമായും ശാന്തനാണ്, ആഗ്രഹങ്ങളോ പരിശ്രമങ്ങളോ ഇല്ലാത്തവനാണ്. അദ്ദേഹം ഒന്നിനാലും ആകർഷിക്കപ്പെടുന്നില്ല, എന്നാൽ ലൗകിക ചിന്തകളിൽ നിന്ന് പൂർണ്ണമായി മുക്തനുമല്ല. ഈ അവസ്ഥയാണ് ഞങ്ങളെ ഏറെ വേദനിപ്പിക്കുന്നത്."
"അദ്ദേഹം ചോദിക്കുന്നു, 'സമ്പത്ത് കൊണ്ടും മാതാവിനെക്കൊണ്ടും ഈ രാജ്യം കൊണ്ടും നമ്മുടെ പ്രവൃത്തികൾ കൊണ്ടും നമുക്ക് എന്ത് നേട്ടമാണുള്ളത്?' ഇങ്ങനെയുള്ള ചിന്തകളാൽ അദ്ദേഹം തന്റെ ജീവൻ തന്നെ ഉപേക്ഷിക്കാൻ തയ്യാറെടുക്കുകയാണ്.
കൊടുങ്കാറ്റ് മഴയെ തടയുമ്പോൾ പക്ഷികൾ അസ്വസ്ഥരാകുന്നതുപോലെ, മാതാപിതാക്കളുടെയും സുഹൃത്തുക്കളുടെയും രാജ്യത്തിന്റെയും സുഖങ്ങളുടെയും തന്റെ ജീവന്റെ തന്നെയും നിയന്ത്രണങ്ങളിൽ രാമൻ അസ്വസ്ഥനായിരിക്കുന്നു."
"അങ്ങയുടെ മകനോടുള്ള കരുണയാൽ, ഒരു വിഷച്ചെടി പോലെ പടരുന്ന ഈ മനഃക്ലേശത്തെ വേരോടെ പിഴുതെറിയാൻ അങ്ങ് മുൻകൈ എടുക്കണേ.
ഇങ്ങനെയുള്ള മനോനില കാരണം, എല്ലാ ഐശ്വര്യങ്ങളും ഉണ്ടായിട്ടും ലോകസുഖങ്ങളെ അദ്ദേഹം വിഷമായിട്ടാണ് കാണുന്നത്.
അദ്ദേഹത്തെ ശരിയായ പാതയിലേക്ക് തിരികെ കൊണ്ടുവരാൻ കഴിയുന്ന ശക്തനായ ഒരാൾ ഈ ഭൂമിയിൽ എവിടെയാണുള്ളത്?
സൂര്യൻ ലോകത്തിലെ ഇരുട്ടിനെ നീക്കുന്നതുപോലെ, രാമന്റെ മനസ്സിലെ ദുഃഖത്തിന് കാരണമായ ഈ തെറ്റിദ്ധാരണകളെ മാറ്റാൻ ആർക്കാണ് സാധിക്കുക?"
Comments
Post a Comment