അധ്യായം 1.11 — രാമന് ആശ്വാസം
വിശ്വാമിത്രൻ പറഞ്ഞു: "അങ്ങനെയെങ്കിൽ, ബുദ്ധിമാനായ അങ്ങ് ഉടൻ തന്നെ ചെന്ന് രഘുവംശജനായ ആ മകനെ ഇങ്ങോട്ട് വരാൻ പ്രേരിപ്പിക്കുക, ഒരു മാൻ മറ്റു മാനിനെ എന്നപോലെ."
"രാമന്റെ ഈ നിശ്ചലാവസ്ഥ അവിചാരിതമായി ഉണ്ടായതോ വെറുമൊരു മനോവേദനയോ അല്ല. വൈരാഗ്യവും ശരിയായ യുക്തിചിന്തയുമുള്ള മനുഷ്യരിൽ ഉടലെടുക്കുന്ന ഉന്നതമായ ബുദ്ധിശക്തിയുടെ വളർച്ചയാണിതെന്ന് ഞാൻ വിശ്വസിക്കുന്നു."
"രാമൻ അല്പനേരത്തേക്ക് ഇങ്ങോട്ട് വരട്ടെ, കാറ്റ് പർവതശിഖരങ്ങളിൽ നിന്ന് മേഘങ്ങളെ അകറ്റുന്നതുപോലെ ഒരു നിമിഷം കൊണ്ട് അവന്റെ മോഹവലയത്തെ ഞങ്ങൾ ഇല്ലാതാക്കും."
"എന്റെ യുക്തിചിന്തയാൽ അവന്റെ മാനസികമായ മന്ദത നീങ്ങിയാൽ, ഞങ്ങൾ എത്തിയ ആ സന്തുഷ്ടമായ മാനസികാവസ്ഥയിൽ വിശ്രമിക്കാൻ അവന് സാധിക്കും."
"അവൻ നിർമ്മലമായ സത്യവും തടസ്സമില്ലാത്ത ശാന്തിയും കൈവരിക്കുക മാത്രമല്ല, അമൃത് പാനം ചെയ്ത ഒരാളെപ്പോലെ ശാരീരികമായ അഴകും തേജസ്സും പ്രാപിക്കുകയും ചെയ്യും."
"തന്റെ ചുമതലകൾ പൂർണ്ണമനസ്സോടെയും വീഴ്ചയില്ലാതെയും അവൻ നിർവഹിക്കും, അത് അവന് വലിയ ബഹുമതിയായിത്തീരും."
"ഇഹലോകത്തെയും പരലോകത്തെയും കുറിച്ചുള്ള അറിവിലൂടെ അവൻ ശക്തനാകും, സുഖദുഃഖങ്ങൾക്ക് അതീതനാകും. അപ്പോൾ അവൻ സ്വർണ്ണത്തെയും കല്ലിനെയും ഒരേ മനസ്സോടെ വീക്ഷിക്കും."
മുനിശ്രേഷ്ഠൻ ഇപ്രകാരം സംസാരിച്ചതിനുശേഷം, രാജാവ് തന്റെ മനസ്സിന്റെ ദൃഢത വീണ്ടെടുക്കുകയും രാമനെ കൊണ്ടുവരാനായി ദൂതന്മാരെ അയക്കുകയും ചെയ്തു.
അപ്പോഴേക്കും, കിഴക്കൻ പർവതത്തിൽ സൂര്യൻ ഉദിക്കുന്നതുപോലെ, രാമൻ കൊട്ടാരത്തിൽ നിന്ന് പിതാവിന്റെ അടുത്തേക്ക് വരാൻ തയ്യാറെടുക്കുകയായിരുന്നു.
ചുരുക്കം ചില സേവകരാൽ ചുറ്റപ്പെട്ട്, തന്റെ രണ്ട് സഹോദരന്മാരോടൊപ്പം രാമൻ പിതാവിന്റെ പരിശുദ്ധമായ സഭയിലേക്ക് വന്നു.
രാജാക്കന്മാരുടെ നടുവിൽ ഇരിക്കുന്ന തന്റെ പിതാവിനെ, ദേവന്മാരാൽ ചുറ്റപ്പെട്ട ഇന്ദ്രനെപ്പോലെ രാമൻ ദൂരത്തുനിന്നുതന്നെ കണ്ടു.
രാജാവിന്റെ ഇരുവശത്തുമായി വസിഷ്ഠ മഹർഷിയും വിശ്വാമിത്ര മഹർഷിയും ഉണ്ടായിരുന്നു. എല്ലാ ശാസ്ത്രങ്ങളിലും പാണ്ഡിത്യമുള്ള മന്ത്രിമാരും അവിടെ സന്നിഹിതരായിരുന്നു.
സ്വർഗ്ഗകന്യകമാരോളം സൗന്ദര്യമുള്ള പെൺകുട്ടികൾ സുന്ദരമായ ചാമരം വീശി അദ്ദേഹത്തെ സേവിച്ചിരുന്നു.
വസിഷ്ഠനും വിശ്വാമിത്രനും മറ്റു മുനിമാരും ദശരഥ മഹാരാജാവും, ദൂരത്തുനിന്നു വരുന്ന രാമനെ സാക്ഷാൽ സുബ്രഹ്മണ്യ സ്വാമിയെപ്പോലെ സുന്ദരനായി കണ്ടു.
അവന്റെ സൗമ്യതയും ഗാംഭീര്യവും ഹിമാലയത്തിന് തുല്യമായിരുന്നു. അവന്റെ ബുദ്ധിയുടെ ആഴത്തെയും തെളിച്ചത്തെയും എല്ലാവരും ബഹുമാനിച്ചു.
സുന്ദരനും സുമുഖനുമായ അവൻ വിനയവും ഉദാരമനസ്കതയും ഉള്ളവനായിരുന്നു. ലാളിത്യത്തോടൊപ്പം തന്നെ പുരുഷോചിതമായ പൗരുഷവും അവനുണ്ടായിരുന്നു.
യൗവനത്തിലേക്ക് കടന്നതേയുള്ളുവെങ്കിലും ഒരു മുതിർന്ന മനുഷ്യനെപ്പോലെ അവൻ ഗാംഭീര്യമുള്ളവനായിരുന്നു. അവൻ സങ്കടത്തിലോ അമിത സന്തോഷത്തിലോ ആയിരുന്നില്ല, മറിച്ച് സകല ആഗ്രഹങ്ങളും സഫലമായ ഒരാളെപ്പോലെ സംതൃപ്തനായി കാണപ്പെട്ടു.
ലോകത്തെ ശരിയായി വിലയിരുത്താൻ കഴിവുള്ളവനും എല്ലാ പുണ്യഗുണങ്ങളും ഉള്ളവനായിരുന്നു അവൻ. അവന്റെ മനസ്സിന്റെ പരിശുദ്ധി എല്ലാ സൽഗുണങ്ങളെയും അവനിലേക്ക് ആകർഷിച്ചു.
അവന്റെ മനസ്സ് ഉദാരതയും അന്തസ്സുള്ള ഗുണങ്ങളും കൊണ്ട് നിറഞ്ഞിരുന്നു, അവന്റെ പെരുമാറ്റം തികച്ചും മാതൃകാപരമായിരുന്നു.
സകല സൽഗുണങ്ങളോടും ആഭരണങ്ങളോടും കൂടി, പുഞ്ചിരിക്കുന്ന മുഖത്തോടെ രഘുവംശത്തിന്റെ താങ്ങായ രാമൻ അടുത്തു വന്നു.
ഭൂകമ്പത്തിൽ ചലിക്കുന്ന സുമേരു പർവ്വതം പോലെ, തലമുടിക്കിടയിലെ തിളങ്ങുന്ന രത്നങ്ങൾ ഇളകിക്കൊണ്ട് അവൻ തന്റെ പിതാവിനെ വണങ്ങി.
പത്മദളങ്ങൾ പോലുള്ള കണ്ണുകളുള്ള രാമൻ പിതാവിന്റെ പാദങ്ങളിൽ നമസ്കരിക്കാൻ അടുത്തുവന്നപ്പോൾ, മുനിശ്രേഷ്ഠനായ വിശ്വാമിത്രൻ രാജാവിനോട് സംസാരിക്കുകയായിരുന്നു.
രാമൻ ആദ്യം തന്റെ പിതാവിനെ വണങ്ങി, പിന്നീട് രണ്ട് മുനിമാരെയും. തുടർന്ന് ബ്രാഹ്മണരെയും ബന്ധുക്കളെയും മുതിർന്നവരെയും സുഹൃത്തുക്കളെയും വണങ്ങി.
രാജാക്കന്മാരും പ്രഭുക്കളും തല കുനിച്ചും ആദരവോടെയും നൽകിയ അഭിവാദ്യങ്ങൾ അവൻ സ്വീകരിക്കുകയും തിരിച്ചു നൽകുകയും ചെയ്തു.
ദേവതുല്യമായ സൗന്ദര്യവും സമചിത്തതയുമുള്ള രാമൻ മുനിമാരുടെ അനുഗ്രഹത്തോടെ പിതാവിന്റെ സന്നിധിയിൽ അടുത്തു നിന്നു.
പാദങ്ങളിൽ നമസ്കരിച്ച രാമനെ ദശരഥ മഹാരാജാവ് ആവർത്തിച്ച് ചുംബിക്കുകയും സ്നേഹത്തോടെ ആലിംഗനം ചെയ്യുകയും ചെയ്തു.
ശത്രുസംഹാരകനായ രാമൻ, താമരപ്പൂക്കളെ ആലിംഗനം ചെയ്യുന്ന അരയന്നത്തെപ്പോലെ തന്റെ സഹോദരന്മാരായ ലക്ഷ്മണനെയും ശത്രുഘ്നനെയും സ്നേഹത്തോടെ പുണർന്നു.
"മകനേ, എന്റെ മടിയിൽ വന്നിരിക്കൂ," എന്ന് രാജാവ് പറഞ്ഞു. എന്നാൽ രാമൻ സേവകർ തറയിൽ വിരിച്ച ഒരു തുണിയിൽ ഇരുന്നു.
രാജാവ് പറഞ്ഞു: "എന്റെ മകനേ, നീ വിവേകമുള്ള പ്രായത്തിൽ എത്തിയിരിക്കുന്നു. അതിനാൽ മന്ദബുദ്ധികൾ ചെയ്യുന്നത് പോലെ അനാവശ്യമായ വൈരാഗ്യത്തിന് സ്വയം വിട്ടുകൊടുക്കരുത്."
"മുതിർന്നവരെയും ഗുരുക്കന്മാരെയും ബ്രാഹ്മണരെയും പിന്തുടരുന്നതിലൂടെയാണ് ഒരാൾ പുണ്യം നേടുന്നത്, മറിച്ച് തെറ്റായ ചിന്തകളിൽ ഉറച്ചുനിൽക്കുന്നതിലൂടെയല്ല."
"തെറ്റായ ചിന്തകൾ നമ്മിലേക്ക് പ്രവേശിക്കാത്ത കാലത്തോളം ദുരിതങ്ങൾ നമ്മിൽ നിന്ന് അകന്നുനിൽക്കും."
വസിഷ്ഠൻ പറഞ്ഞു: "ബലവാനായ രാജകുമാരാ, നിന്റെ ലൗകികമായ ആഗ്രഹങ്ങളെ കീഴടക്കാൻ നീ കാണിച്ച ധീരത വലിയതാണ്. ഈ ആഗ്രഹങ്ങൾ നീക്കം ചെയ്യാൻ പ്രയാസമുള്ളതും ശക്തവുമാണ്."
"അറിവില്ലാത്തവരെപ്പോലെ നീ എന്തിനാണ് ഈ മോഹവലയത്തിൽ മുങ്ങിക്കിടക്കുന്നത്?"
വിശ്വാമിത്രൻ പറഞ്ഞു: "നീലത്താമരകൾ ഉലയുന്നതുപോലെ നിന്റെ കണ്ണുകൾ സംശയത്താൽ അസ്വസ്ഥമാകുന്നത് എന്തുകൊണ്ടാണ്? നീ ഈ അസ്വസ്ഥത നീക്കി നിന്റെ മനസ്സിനെ അലട്ടുന്ന സങ്കടം എന്താണെന്ന് ഞങ്ങളോട് പറയണം."
"എന്താണ് ആ ചിന്തകൾ? ഒരു കെട്ടിടത്തെ എലികൾ തുരക്കുന്നതുപോലെ നിന്റെ മനസ്സിനെ കാർന്നുതിന്നുന്ന ആ വികാരങ്ങളുടെ സ്വഭാവവും കാരണവും എന്താണ്?"
"നീചന്മാരെ ബാധിക്കുന്ന ഇത്തരം മനോവിഷമങ്ങൾ അനുഭവിക്കേണ്ട ഒരാളല്ല നീ എന്നാണ് ഞാൻ കരുതുന്നത്."
"പാപമില്ലാത്ത രാമാ, നിന്റെ ഹൃദയത്തിലെ ആഗ്രഹം എന്താണെന്ന് പറയൂ. അത് വീണ്ടും നിന്നെ അലട്ടാത്ത വിധത്തിൽ പരിഹരിക്കപ്പെടും."
ഉത്തമനായ ആ മുനിയുടെ യുക്തിസഹമായ വാക്കുകൾ കേട്ടപ്പോൾ, കാർമേഘത്തിന്റെ ഗർജ്ജനം കേട്ട മയിലിനെപ്പോലെ, രാമൻ തന്റെ ദുഃഖം വെടിഞ്ഞ് ലക്ഷ്യം കൈവരിക്കുമെന്ന പ്രത്യാശയോടെ തയ്യാറായി.
Comments
Post a Comment