അദ്ധ്യായം 3.12 — സൃഷ്ടിക്രമത്തിന്റെ വിശദീകരണം: തന്മാത്രകളുടെ ഉൽപ്പത്തി

---

1. വസിഷ്ഠൻ പറഞ്ഞു: പരമപവിത്രമായ ആത്മസ്വരൂപത്തിന്റെ പരിപൂർണ്ണമായ ശാന്തിയിൽ നിന്നും നിശ്ചലതയിൽ നിന്നും, ഈ പ്രപഞ്ചം എപ്രകാരമാണോ ഉത്ഭവിച്ചത് അത് അങ്ങീ അതീവ ശ്രദ്ധയോടും വിവേകത്തോടും കൂടി കേട്ടാലും.
2. ഗാഢനിദ്ര ദർശനങ്ങളായി (സ്വപ്നമായി) മാറുന്നതുപോലെ, ബ്രഹ്മം തന്റെ സൃഷ്ടികർമ്മങ്ങളിലൂടെ സ്വയം പ്രകടമാകുന്നു. ഈ സൃഷ്ടിയുടെ ആത്മാവും ആധാരവും അവിടന്നുതന്നെയാണ്.
3. നിരന്തരം ചലനാത്മകമായ ഈ ലോകം ആ പരമപുരുഷന്റെ സത്തതന്നെയാണ്. വിവരിക്കാനാവാത്ത തേജസ്സോടു കൂടിയ ചിന്താമണിക്ക് തുല്യമായ നിത്യപ്രകാശമുള്ള ബുദ്ധിശക്തിയാണ് (Intellect) അവിടുത്തെ രൂപം.
4. ഈ പരമമായ ബോധം (ചിത്ത്), തന്നിൽ അഹന്തയോ ആത്മബോധമോ ഉടലെടുക്കുന്നതിന് മുൻപ് തന്നെ, സ്വയം ഒരു സ്പന്ദനമായി 'ചിന്ത' എന്ന പ്രക്രിയയ്ക്ക് തുടക്കം കുറിക്കുന്നു. (ഇതാണ് ആത്മാവിന്റെ പ്രഥമ ജ്ഞാനാവസ്ഥ).
5. പിന്നീട് ഈ ചിന്താശീലമായ ബോധം (ചേത്യ-ചിത്ത്), വായുവിനേക്കാൾ സൂക്ഷ്മവും ലഘുവുമായ ചില പ്രതിരൂപങ്ങളെക്കുറിച്ച് (ഊഹിത-രൂപങ്ങൾ) ധാരണയുണ്ടാക്കുന്നു. ഇവയ്ക്ക് പിന്നീടാണ് നാമരൂപങ്ങൾ കൈവരുന്നത്.
6. അതിനുശേഷം, ഈ ഉന്നതമായ സത്ത ജ്ഞാനത്തിനായി വെമ്പുന്ന ഒരു പ്രജ്ഞയായി (സചേത) മാറുന്നു. ഇപ്രകാരം ചൈതന്യം കൈവരിക്കുന്നതിലൂടെയാണ് ഇതിന് 'ചിത്ത്' എന്ന പേര് അന്വർത്ഥമാകുന്നത്.
7. ഒടുവിൽ ഇത് ഘനീഭവിച്ച ബോധമായി (ഘന-സംവേദന) മാറുകയും 'ജീവൻ' (ഹിരണ്യഗർഭൻ) എന്ന പേര് സ്വീകരിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു. സ്വയം ചിന്തിക്കുന്നതിലൂടെ അത് തന്റെ ദിവ്യപ്രകൃതിയിൽ നിന്ന് വ്യതിചലിക്കുന്നു.
8. പിന്നീട് ഈ ജീവൻ ലൗകികമായ ചിന്തകളിൽ മുഴുകുന്നുവെങ്കിലും, അതിന്റെ അടിസ്ഥാനം ആ ദിവ്യസത്ത തന്നെയാണ് (കയറിൽ പാമ്പിനെ ആരോപിക്കുന്നത് പോലെ).
9. അതിനുശേഷം 'ഖം' (ശൂന്യത/ആകാശം) എന്നറിയപ്പെടുന്ന ഒരിടം ഉദയം ചെയ്യുന്നു. ഇതാണ് ശബ്ദമെന്ന ഗുണത്തിന്റെ വിത്ത്. ഇത് പിന്നീട് അർത്ഥങ്ങളെ പ്രകടിപ്പിക്കാൻ പ്രാപ്തമാകുന്നു.
10. ഇതിന് പിന്നാലെ അഹങ്കാരവും കാലവും (Duration) ജീവനിൽ ഉദയം ചെയ്യുന്നു. ഇവ രണ്ടും ഭാവി ലോകങ്ങളുടെ നിലനില്പിന്റെ വേരുകളായി മാറുന്നു.
11. മിഥ്യാരൂപങ്ങളായ ലോകത്തെക്കുറിച്ചുള്ള ഈ സങ്കല്പജ്ഞാനം, സർവ്വശക്തമായ ആ ദൈവികശക്തിയാൽ യാഥാർത്ഥ്യമെന്നപോലെ ദൃശ്യമാകുന്നു.
12. അങ്ങനെ ആശയപരമായ ആത്മബോധം (Self-consciousness) ആഗ്രഹങ്ങളാകുന്ന വൃക്ഷത്തിന്റെ വിത്തായി മാറുകയും, വായുവിനെപ്പോലെ ചഞ്ചലമായ അഹന്തയായി പരിണമിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു.
13. വായുരൂപത്തിലുള്ള അഹന്ത ശബ്ദതന്മാത്രയെക്കുറിച്ച് ചിന്തിക്കുകയും, അത് വായുവിനേക്കാൾ സാന്ദ്രമായി മനസ്സ് എന്ന തത്വത്തെ സൃഷ്ടിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു.
14. ശബ്ദമാണ് പദങ്ങളുടെ ആധാരം. അവ പിന്നീട് നാമരൂപങ്ങളായും അർത്ഥവത്തായ പദങ്ങളായും വളർന്നു. മരത്തിലെ തളിരുകൾ പോലെ പദങ്ങൾ പരിണമിക്കുകയും വാക്യങ്ങളായും വേദങ്ങളായും ശാസ്ത്രങ്ങളായും വ്യാപിക്കുകയും ചെയ്തു.
15. ആ പരമാത്മാവിൽ നിന്നാണ് ഈ ലോകങ്ങളെല്ലാം സൗന്ദര്യം കൈവരിക്കുന്നത്. ശബ്ദങ്ങളിൽ നിന്ന് ഉത്ഭവിച്ച അർത്ഥവത്തായ വാക്കുകൾ എല്ലായിടത്തും വ്യാപിച്ചു.
16. ബോധത്തിന്റെ ഈ സന്തതിപരമ്പരകളെയാണ് 'ജീവൻ' എന്ന് വിളിക്കുന്നത്. പിന്നീട് വിവിധയിനം ജീവജാലങ്ങളുടെ ഉറവിടമായി ഇത് മാറി.
17. ഈ ജീവനിൽ നിന്നാണ് ലോകത്തിന്റെ ഉള്ളറകളിൽ വസിക്കുന്ന പതിനാല് തരം ജീവജാലങ്ങൾ ഉത്ഭവിച്ചത്.
18. പിന്നീട് പ്രജ്ഞ തന്റെതന്നെ സ്പന്ദനത്തിലൂടെ സ്പർശനത്തിന്റേയും അനുഭവത്തിന്റേയും സൂക്ഷ്മരൂപമായ 'സ്പർശതന്മാത്ര' (വായു) ആയി മാറി. ഈ ശ്വാസമാണ് വായുവിനെ ഉണ്ടാക്കിയതും സ്പർശമറിയുന്ന ശരീരങ്ങളിൽ വ്യാപിച്ചതും.
19. സ്പർശമെന്ന വൃക്ഷത്തിന്റെ വിത്തായ വായു, പിന്നീട് സകല ജീവജാലങ്ങളിലും ശ്വാസവും ചലനവും നൽകുന്ന വിവിധ പ്രാണവായുക്കളായി (ശാഖകളായി) വികസിച്ചു.
20. പിന്നീട് പ്രകാശത്തെക്കുറിച്ചുള്ള സങ്കല്പത്തിൽ നിന്നും പ്രജ്ഞ തേജസ്സിന്റെ മൂലരൂപം സൃഷ്ടിച്ചു. ഇത് പിന്നീട് സൂര്യപ്രകാശം, ചന്ദ്രപ്രകാശം, അഗ്നി, മിന്നൽ എന്നിങ്ങനെ നാമകരണം ചെയ്യപ്പെട്ടു.
21. പ്രകാശവൃക്ഷത്തിന്റെ വിത്തുകളായ സൂര്യനും അഗ്നിയും മിന്നലും ലോകത്തെ വിവിധ വർണ്ണങ്ങളാൽ നിറച്ചു.
22. ദ്രവത്വത്തെക്കുറിച്ചുള്ള (Fluidity) ചിന്തയിൽ നിന്ന് പ്രജ്ഞ ജലത്തെ സൃഷ്ടിച്ചു. ജലത്തിന്റെ ഗുണമായ രുചിയാണ് 'രസതന്മാത്ര' ആയി അറിയപ്പെടുന്നത്.
23. വിവിധ രുചികൾക്കായുള്ള ജീവന്റെ ആഗ്രഹമാണ് രസവൃക്ഷത്തിന്റെ വിത്ത്. ഈ വൈവിധ്യമാർന്ന ആസ്വാദനത്തിലൂടെയാണ് ലോകം മുന്നോട്ട് പോകുന്നത്.
24. പിന്നീട് ദൃശ്യമായ ഭൂമിയെ സൃഷ്ടിക്കാൻ ആഗ്രഹിച്ച ബ്രഹ്മാവ്, തന്റെതന്നെ സൂക്ഷ്മമാത്രയിൽ നിന്ന് 'ഗന്ധം' എന്ന ഗുണത്തെ ഭൂമിയിലേക്ക് നൽകി.
25. അവിടന്ന് തന്റെ കാഠിന്യത്തെ രൂപങ്ങളുടെ (Forms) വിത്താക്കി മാറ്റി; തന്റെതന്നെ വർത്തുളതയെ (Roundness) ഈ ഗോളാകൃതിയിലുള്ള ലോകത്തിന് അടിസ്ഥാനമാക്കി.
26. ഈ മൂലകങ്ങളെല്ലാം ബോധത്തിൽ നിന്ന് ഉത്ഭവിച്ചവയും ബോധത്തിൽ തന്നെ നിലകൊള്ളുന്നവയുമാണ്; വെള്ളത്തിലെ കുമിളകൾ വെള്ളത്തിൽ ഉയർന്നു താഴുന്നതുപോലെ.
27. ഇപ്രകാരം, എല്ലാ ജീവജാലങ്ങളും അവയുടെ സംയുക്ത രൂപങ്ങളിൽ നിലകൊള്ളുകയും ഒടുവിൽ ലളിതമായ വേർതിരിക്കപ്പെട്ട രൂപങ്ങളിലേക്ക് ലയിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു.
28. കേവല ബോധത്തിന്റെ രൂപഭേദങ്ങൾ മാത്രമായ സർവ്വ ചരാചരങ്ങളും ആ ദിവ്യപ്രജ്ഞയിൽ തന്നെ വസിക്കുന്നു; ഒരു വലിയ ആൽമരം അതിന്റെ വിത്തിനുള്ളിൽ സൂക്ഷ്മമായി വസിക്കുന്നത് പോലെ.
29. ഇവ കാലക്രമേണ മുളച്ചുപൊന്തുകയും നൂറുകണക്കിന് ശാഖകളായി പടരുകയും ചെയ്യുന്നു. ഒരു അണുവിനുള്ളിൽ ഒളിഞ്ഞിരുന്ന ഇവ നിത്യമെന്നോണം വിശാലമായി തീരുന്നു.
30. ബോധം സ്വയം ചുരുങ്ങുന്നത് വരെ (Contraction) ഇപ്രകാരം വസ്തുക്കൾ വർദ്ധിക്കുന്നു. ബോധത്തിന്റെ സാന്നിധ്യം കുറയുമ്പോൾ അവ ദുർബലമാവുകയും ഒടുവിൽ നശിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു.
31. ഇപ്രകാരം പ്രജ്ഞയുടെ സ്വന്തം സങ്കല്പത്തിൽ നിന്ന് തന്മാത്രകൾ (സൂക്ഷ്മ മൂലകങ്ങൾ) ഉണ്ടാവുകയും, അവ നിരാകാരമായ അണുക്കളായി കാഴ്ചയിൽ പ്രകടമാവുകയും ചെയ്യുന്നു.
32. ഈ പഞ്ചഭൂതങ്ങളാണ് ലോകത്തിലെ സകല വസ്തുക്കളുടേയും വിത്തുകൾ. നമുക്കിവ ഭൗതികശരീരങ്ങളുടെ വിത്തുകളാണെങ്കിലും, യഥാർത്ഥത്തിൽ ഇവ പ്രജ്ഞയുടെതന്നെ സൃഷ്ടിക്കപ്പെടാത്ത ആശയരൂപങ്ങളാണ്.